Commitment: één van de 4 C’s die houvast geven

Commitment is één van mijn 4C’s die voor mij het anker vormen, waar ik me aan vast houd, met betrekking tot lekker in je vel op het podium, op je werk of lekker in je vel in het algemeen. De andere drie C’s zijn Courage, Confidence en Compassion. Commitment betekent toewijding, overgave of verbintenis aan iets of iemand (bv. aan jezelf!). Sterker betekent het vastgelegde geloften, aan iemand, aan jezelf, of om een doel te bereiken. Bij podiumkunst en ook bij elke andere uitdaging is commitment van groot belang, en zeker als je kampt met podiumangst of faalangst. 

Uitdaging

Wanneer je voor een uitdaging staat, en we gaan er vanuit dat je een keuze hebt deze uitdaging al dan niet aan te gaan, dan wil je dat het resultaat helemaal naar wens is. Om resultaat te willen bereiken, zul je uiteraard op zijn minst een zekere mate van commitment moeten voelen. Hoe hoger het doel, hoe hoger de mate van commitment. Dat lijkt heel eenvoudig. Je wilt immers het beste uit jezelf halen, dus vanzelfsprekend ben je toegewijd en zul je er alles aan doen het gewenste resultaat te bereiken. ‘Simple as that!’ Of toch niet? Want wat betekent eigenlijk ‘er alles aan doen’? Continue reading “Commitment: één van de 4 C’s die houvast geven”

“De waarheid ligt op het podium”

Deze spreuk hoorde ik kort geleden van een lieve (oud) studiegenoot van mij. Hij gebruikte de oneliner in een iets andere context maar de woorden bleven in mijn hoofd hangen en ineens, vanochtend, besefte ik dat ze perfect aansluiten op het thema van deze blog.

 

Monnikenwerk

Musici zijn hele intelligente mensen. Ze zijn gewend heel veel, zo niet alles, zelf te onderzoeken en uit te zoeken. De veelvoud aan vaardigheden die een musicus moet bezitten om, zij het als solist of in een orkest te kunnen functioneren, is ongekend. (Vaak letterlijk ongekend maar dat is voer voor een andere blog!) Het merendeel van de studie en het voorbereidende werk wordt gedaan in een afgezonderde situatie, in een studieruimte.

Monnikenwerk, je moet er van houden. Ik houd ervan, heel erg! 

 

Het echte leven

Stel dat het is gelukt: je hebt de auditie gewonnen en de baan is van jou. Fantastisch! Respect! Je bent dus goed, je telt mee. Het echte leven kan beginnen…Met een beetje geluk word je goed opgevangen in de groep. Maar iedereen heeft zijn eigen sores, zijn eigen leven en vooral zijn eigen verantwoordelijkheid over zijn te spelen partij. Hoe dat te doen is ieders eigen ‘pakkie an’. En natuurlijk lukt dat de meeste tijd prima. Immers musici zijn gewend alles zelf te doen. Continue reading ““De waarheid ligt op het podium””

Podiumangst, daar ben je mooi klaar mee!


Ruim begrip

Podiumangst, wat verstaan we er eigenlijk onder? Ik vind het zelf nogal een ruim begrip. Letterlijk genomen betekent het natuurlijk niet meer dan ‘angst voor het podium’. In de praktijk bedoelen we dan de manier waarop deze angst zich manifesteert, zowel lichamelijk als geestelijk. En welk effect dit heeft op onze performance.

Maar waar zijn we dan eigenlijk zo bang voor? 

 

CONTROLEVERLIES

We willen de controle niet verliezen. Want we willen alles zo laten klinken zoals we het ons voorgesteld hebben, met die mooie klank, verschillende kleuren, voldoende adem en die soepele techniek. En controleverlies betekent dan misschien ook wel gezichtsverlies? Dus studeren we veel en hard, nemen les, volgen masterclasses,  denken er alles aan te doen…en toch overvalt het ons dan weer?

 

Soorten en maten

Podiumangst verschijnt in verschillende soorten en maten. Ik noem hier wat voorbeelden uit mijn eigen ervaring: niet kunnen slapen, hartkloppingen, trillend over mijn hele lichaam, kortademig, droge mond, slappe benen, misselijk, slappe vingers, buikpijn… Continue reading “Podiumangst, daar ben je mooi klaar mee!”

Zenuwachtig zijn, en dan toch op je mooist een concert spelen…kan dat?

Familieconcert

Gisteravond was weer het jaarlijkse familie concert door leerlingen van de pianojuf van onze jongste (15 jaar) samen met hun familie en/of vrienden. Elke keer weer een feest en een verrassing welke leuke combinaties er gevormd worden en welke bekende of juist onbekende prachtige kamermuziek we te horen krijgen.
Deze keer zijn wij als ouders en broer de dans ontsprongen want zoonlief speelde het tweede deel uit het pianotrio no. 1 van Mendelssohn met een bevriende violiste en evenzo celliste. (Wie het niet kent, raad ik aan het eens te beluisteren, het is schitterend mooie muziek). Vanwege de ietwat kritische situatie op 4 vwo en het kamermuziekfestival Woudschoten dat voor de deur staat, werd besloten niet nog een extra stuk te moeten instuderen met ons.

Gewenning of de druk opvoeren.  
lees verder