Uit de wind fietsen

Wie mij al wat langer volgt en mijn eerdere blogs heeft gelezen weet dat ik van fietsen houd. In 2015 werd ik op mijn verjaardag door mijn man verrast met een racefiets! Hij had de gok gewaagd en zonder het er met mij over te hebben, gewoon één gekocht. We hadden in een wat verder verleden heel veel samen gefietst, op geleende racefietsen en later op mooie mountainbikes. Hier in Nederland, maar ook in het buitenland. Heel veel. Het was alleen al best een tijd geleden en ik werd dat jaar 45…Wat dit cadeau met mij deed en alles wat daarbij kwam kijken, kun je hier lezen. Inmiddels zijn we alweer vier jaar verder. Elk jaar worden de fietsen in maart opgepoetst, gecontroleerd en de ketting geolied. Zodra de temperatuur het toelaat beginnen we weer met ons vaste rondje. Wie de eerdere blog heeft gelezen, weet dat voor mij dat eerste rondje elk jaar weer ‘een dingetje’ is. Maar daar gaat deze blog niet over. 

 

Treintje

Mijn man en ik fietsen eigenlijk altijd in een treintje, ook al zijn we maar met zijn tweeën. Netjes achterelkaar, ons overigens altijd keurig aan de verkeersregels houdend… maar dat terzijde. Uit de wind fietsen noemt men dat. In Limburg heb je de heuvels (voor een fietser als ik zijn dat bergen), en boven de rivieren heb je de wind. Ook als er geen wind, is het fijn om achterelkaar aan te fietsen vind ik, want dan kun je je aan elkaar ‘optrekken’. Het is gebruikelijk om af te wisselen wie er op kop fietst, want anders zou steeds dezelfde persoon alle wind vangen. Voor het geval je geen fietser bent, kan ik je vertellen dat het heerlijk is om je weer terug te laten zakken en achteraan te hangen. Je kunt dan zelfs een beetje ‘uitrusten’. 

 

Eerlijk duurt het langst…of toch niet?

De eerste ritjes toen ik mijn fiets net had, fietste mijn man gewoon altijd voorop. Hij had ook veel meer kilometers in de benen, want hij was wel blijven fietsen. Op een gegeven moment liet hij zich steeds vaker terugzakken om achter mij te gaan hangen. Prima, vond ik dat, wel zo eerlijk!

WARE HET NIET DAT

…het stemmetje in mijn hoofd zich ermee ging bemoeien. Continue Reading

Podcast met speciale gast Ellen Versney van Back to Balance

Special Guest

Afgelopen donderdag heb ik mijn eerste gast mogen ontvangen voor de Podcast van Happy on Stage: Ellen Versney. Ellen is harpiste van Het Radio Filharmonisch Orkest . Naast haar werk als professioneel musicus heeft zij een eigen bedrijf, te weten: Back to Balance.

Ons gesprek was erg inspirerend en boeiend wat mij betreft! Ik hoop dat jullie dat ook zo ervaren! Aanvankelijk was het niet de bedoeling een hele lange uitzending te maken, maar het ging als vanzelf. De tijd vloog voorbij. De enige knip die ik wilde maken was omdat we onverwacht abrupt onderbroken werden. Al het andere wil ik jullie niet onthouden.

 

Raakvlakken spiritualiteit en podiumkunst

O.a. bewustwording, aarden, mindset en met name het opsporen en  ‘stil maken’ van onze belemmerende gedachten, die voortkomen uit conditioneringen zijn raakvlakken tussen het werk van Ellen vanuit Back to Balance en mijn werk als coach voor musici vanuit Happy on Stage. Heel mooi hoe Ellen vanuit haar persoonlijke ervaring, maar ook door opleiding en ontwikkeling een verbinding maakt, een relatie legt, tussen spiritualiteit en podiumkunst. Zonder zweverig te worden of het zweverig te maken, bespreken we energieën, energievelden, en intuïtie. Maar het gaat ook over vertrouwen en over je werk doen en het oefenen van bepaalde vaardigheden. 

Via deze link kunnen jullie de podcast beluisteren. Veel luisterplezier!

Je hoeft het niet alleen te doen


Je eigen gedachten blijken soms gewoOn fabels

-Iedereen kan het gewoon zonder podiumangst behalve ik-  of -Niemand heeft er zoveel last van als ik- of – Als je goed bent, heb je geen last van podiumangst-

Met deze fabels heb ik jarenlang rondgelopen. Op een gegeven moment ga je dan wel geloven dat je inderdaad niet goed (genoeg) bent. Bovendien denk je dat je een van de weinigen bent, want voor degene die zeggen het ook te hebben, heb je natuurlijk altijd een verklaring, of een excuus. De anderen (degenen die het gered hebben en de enigen die voor jou tellen), hebben er zogenaamd geen last van).

Vanuit opvoeding en opleiding vorm je je eigen beeld en bedenk je je eigen strategie

Het beeld dat ik had gekregen vanuit opvoeding en opleiding was dat het wel heel raar was om zenuwachtig te zijn. Docenten lachten het gewoon weg, wat voor mij toch wel als uitlachen voelde. Ik weet dat ze het niet kwaad bedoelden. Het was meer dat ze  er misschien zelf geen raad mee wisten. 

Praten erover deed ik dus niet, want ik schaamde me. Maar ik wilde zó graag spelen…

Mijn strategie was: niet erover praten maar er tegen vechten en doorgaan! Maar echt ermee leren omgaan, dat gebeurde niet.  Ik stopte alles weg en stond eigenlijk nergens voor open.  Ik sloot me af voor alles van buiten mezelf maar ook voor alles van binnen mezelf. 

Waardevolle tips waar ik niets mee heb gedaan

De handreikingen of tips die ik wel kreeg sloeg ik in de wind of ik hoorde ze niet eens. Dacht dat ze niet op mij van toepassing waren, terwijl ze zo waardevol bleken!

Je denkt te veel na = Uit je hoofd in je lijf

Misschien kun je zeggen: we mogen weer, i.p.v. oh jee, we moeten zo weer  = omdenken van negatieve bewoording naar positief benoemen.

Ga terug naar het gevoel van je mooiste en beste ervaring en neem dat mee naar je volgende = visualiseer je meest ideale concertsituatie en uitvoering, waar gebeurd…of in je dromen

Wat ben je streng voor jezelf! = geef jezelf een kans en sta jezelf toe om fouten te maken.

Geloof in jezelf = heb vertrouwen, ook als het niet meteen lukt.

Gewoon om hulp vragen

Maar de allerbelangrijkste was misschien wel de volgende:

Je kunt gewoon om hulp vragen, je zult misschien nog verbaasd zijn hoeveel hulp je krijgt.

 

En het bleek nog waar te zijn ook! Het had op dat moment niet eens iets te maken met fluit spelen. Ik trok het gewoon even niet meer.  Alles leek op het zelfde moment mis te gaan en toen begaf mijn auto het ook nog.

Simpelweg erover praten bleek al voldoende. De vraag: “wat kan ik voor je doen?” kwam al heel snel. Zo fijn! Ik antwoordde toen niet met: “dank je, het lukt wel.”  Dat zou ik eerder zeker hebben gedaan! Maar ik durfde echt aan te geven wat ik nodig had.  Dat hele gebeuren gaf mij een beetje vertrouwen terug. Ik vind het nog steeds moeilijk om hulp te vragen, maar ik durf me in ieder geval meer te openen. Het idee dat je alles zelf maar moet oplossen omdat je anders als zwak zou worden gezien vervaagt wel een beetje. 

Gedeelde smart=dubbele pret

Dat ik niet alleen was en zeker niet de enige die kampte met podiumangst, daar ben ik inmiddels ook wel achter. Die wetenschap vermindert niet in één klap je plankenkoorts, dat zou mooi zijn. Echter geeft het wel ruimte en voel je je niet zo alleen. Het geeft ook de mogelijkheid om erover te praten, elkaar te helpen, of gericht hulp te zoeken. Als je de last niet alleen draagt wordt hij lichter en is er weer ruimte voor plezier!

Herken jij iets van jezelf in bovenstaande? Abonneer  je op dit blog, volg me op social media of neem contact met me op voor een gratis kennismakingsgesprek. 

[sg_popup id=”913″ event=”inherit”][/sg_popup]

 

Hoe ik mijn spookgedachten kon laten varen door bewustwording van verbinding als belangrijke waarde

Dat muziek verbinding kan geven is afgelopen weekend wederom bewezen.  Ik had een heel leuk project, een schnabbel. Ter gelegenheid van het einde van WOI 100 jaar geleden, vonden er op verschillende plaatsen in Nederland(en ook België) herdenkingen plaats. Op 11 november 1918 was deze verschrikkelijke oorlog ten einde. De herdenking waar ik aan deelnam, vond plaats in Bergen op Zoom, in de vorm van een concert met orkest, groot koor en solisten. De organisator was Het Concertkoor. Op het programma stond het Requiem van Antonin Dvorak. Het orkest van de Charkov City opera uit Oekraïne nam de begeleiding voor zijn rekening. Aangezien het orkest met een (te kleine) tournee bezetting hier was, werden een tiental musici uit Nederland erbij gehaald om de ontbrekende stemmen te laten klinken. Zo mocht ook ik de tweede fluitpartij vertolken. Het Concertkoor werd ook nog aangevuld met een koor uit Charkov. 

Excitement

Toen ik gevraagd werd voor dit project, hoefde ik geen moment te aarzelen of ik wilde mee doen. Ik was meteen enthousiast! Ik was beschikbaar en het leek mij ontzettend leuk om in een orkest wat toch wel uit een hele andere wereld komt, mee te spelen en te ervaren hoe dat is. Daarbij was de aanleiding ook een hele bijzondere, en vond ik het waardevol mijn steentje te kunnen bijdragen.

Hello again

Maar het duurde niet lang of ik zag ze alweer komen, de spookjes in mijn hoofd, ofwel mijn spookgedachten: “ze zullen beslist ontzettend goed zijn allemaal”, “ben ik wel goed genoeg?” “Zal ik voldoen?”, “hoe gaan we met elkaar communiceren?”.  Het duurde dus ook niet lang of mijn opwinding veranderde in toch wel enigszins zenuwachtig zijn. En of ik al tegen mezelf zei: “wacht nou eerst maar eens af!”, “gewoon die partij goed bestuderen, dan komt alles goed”…Ik bleef het spannend vinden. Nou had ik helemaal geen moeilijke dingen te spelen, geen solo’s, hooguit met zijn tweeën een stukje samen, dat wat solistisch was. Maar daar gaat het natuurlijk vaak helemaal niet om. 

Je bent nooit alleen in je onrust of onzekerheid

Bij de eerste repetitie bleek al gauw, dat alles gewoon fijn en goed was, en heel erg mooi! Ik merkte meteen aan mijn collega-fluitiste uit Oekraïne dat zij het ook heel erg spannend vond. Ze was een beetje verlegen, terughoudend, ja zelfs op haar hoede. Toen ik me naar haar toe opende, wat vragen stelde e.d. ontspande ze letterlijk helemaal. Ik kon het zien. Een aantal andere collega’s uit het Charkov orkest waren ook erg gespannen.

Ik had graag in hun hoofd willen kijken, welke gedachten hieraan ten grondslag lagen. 

vrijheid

Tijdens de lunchpauze raakten we verder aan de praat vertelde de fluitiste mij hoe fijn zij het vond om hier alleen maar te zijn, laat staan met Nederlandse musici samen te werken. “Het is hier zo anders, zo ontspannen. Ik kan hier doorademen en voel me vrij.” Ik vond het mooi dat ze zo open naar mij was en mij dit toevertrouwde.

Het raakte mij enorm en ik besefte ineens hoe mijn zenuwen vooraf aan dit project gerelativeerd werden, ja, ze kwamen mij nu zelf enigszins ridicuul voor.

Natuurlijk wil ik in dit geval niet over podiumangst spreken, want dat was het echt niet. Doordat ik me bewust werd van mijn zorgelijke gedachten en opspelende zenuwen en natuurlijk vanwege het verloop van dit weekend, vond ik het wel de moeite waard om dit met jullie te delen. Het hele project was natuurlijk bijzonder: een enorm orkest met koor en prachtige solisten. De kerk zat bomvol met publiek. Alleen dat al is elke keer weer indrukwekkend. Neem hierbij nog deze bijzondere aanleiding, voeg daarbij de mooie woorden van de sprekers toe en een publiek dat direct ging staan toen men om één minuut stilte vroeg voor alle slachtoffers van toen en nu, …het was indrukwekkend. 

Verbinding

Het hele weekend draaide om hele andere dingen dan mijn zorgen, mijn spookgedachten…

ik voelde me dan ook echt wel op mijn plek gezet. Maar dat was goed!

Dit weekend ging over verbinding. Verbinding tussen musici, musici uit Oekraïne en Nederland, verbinding tussen publiek en uitvoerenden. Maar ook verbinding tussen toen en nu. 

Na afloop werd er nog wat nagepraat en -geborreld, foto’s gemaakt en Facebookadressen uitgewisseld. Die van hun onder een andere naam (…)

Persoonlijke en gemeenschappelijke waarden

Met betrekking tot onzekerheid of angsten die je soms kunt voelen door gedachten die het heft in handen nemen, kan ik na dit weekend wederom dit zeggen: doordat ik zo werd geconfronteerd met de waarde van deze herdenking, de waarde van deze samenwerking en het effect dat dit op mij had, kregen mijn onzekerheden en spookgedachten geen kans. Dit is een bewijs ervoor dat het zo belangrijk is, om in alles wat je doet de waarde te vinden en te blijven zien, jouw persoonlijke waarde(N), maar ook de waarde voor het grote geheel.: waarom doe je iets? Wat zal het effect zijn? Het uiteindelijke resultaat? Wat is de gemeenschappelijk waarde?

Ontmoeten en delen

De waarde die er voor mij, en ik denk dat ik wel mag zeggen, voor iedereen in dit project zat, is verbinding. Verbinding waarbij achtergrond en leefomstandigheden even niet meer belangrijk zijn. Samen voor dat ene gemeenschappelijke doel, waarbij mensen elkaar ontmoeten, echt ontmoeten en delen. Delen van verdriet, delen van vreugde, delen van liefde voor muziek en liefde voor elkaar.

Commitment: één van de 4 C’s die houvast geven

Commitment is één van mijn 4C’s die voor mij het anker vormen, waar ik me aan vast houd, met betrekking tot lekker in je vel op het podium, op je werk of lekker in je vel in het algemeen. De andere drie C’s zijn Courage, Confidence en Compassion. Commitment betekent toewijding, overgave of verbintenis aan iets of iemand (bv. aan jezelf!). Sterker betekent het vastgelegde geloften, aan iemand, aan jezelf, of om een doel te bereiken. Bij podiumkunst en ook bij elke andere uitdaging is commitment van groot belang, en zeker als je kampt met podiumangst of faalangst. 

Uitdaging

Wanneer je voor een uitdaging staat, en we gaan er vanuit dat je een keuze hebt deze uitdaging al dan niet aan te gaan, dan wil je dat het resultaat helemaal naar wens is. Om resultaat te willen bereiken, zul je uiteraard op zijn minst een zekere mate van commitment moeten voelen. Hoe hoger het doel, hoe hoger de mate van commitment. Dat lijkt heel eenvoudig. Je wilt immers het beste uit jezelf halen, dus vanzelfsprekend ben je toegewijd en zul je er alles aan doen het gewenste resultaat te bereiken. ‘Simple as that!’ Of toch niet? Want wat betekent eigenlijk ‘er alles aan doen’? Continue reading “Commitment: één van de 4 C’s die houvast geven”

Geef jezelf een kans

Blanco

Steeds weer merk ik hoe belangrijk het is om bij alles en naar iedereen een open, niet veroordelende, nieuwsgierige houding aan te nemen. Als je elke situatie ziet als een blanco vel papier, waarop nog niets is geschreven, dan geef je alles en iedereen, ook jezelf,een nieuwe kans. Hoe fijn is dat?

Spiegel

Voor mij persoonlijk geldt dat mijn kinderen een heel belangrijke rol hebben gespeeld in mijn proces van bewustwording. Zij waren het die mij een spiegel voorhielden.
Als je steeds slechts genoegen neemt met het perfecte resultaat en met niets minder dan dat, ontkom je er niet aan dat er zich situaties voordoen waarbij dit niet haalbaar is of waarbij het perfecte resultaat niet voldoende is. Het gevolg is een ontevreden gevoel. Je raakt gefrustreerd. Ook bestaat het gevaar dat je niet meer in jezelf gaat geloven en bij voorbaat al jezelf (of anderen) veroordeelt. Ik kan je vertellen dat dit niet leuk is, en uiteindelijk niets oplevert. Gelukkig deed ik het bij mijn kinderen minder erg, dan bij mezelf …dacht ik. Echter een aantal gebeurtenissen en uitspraken van mijn kinderen hebben mij wakker geschud waardoor ik om te beginnen naar hun toe een open, niet (ver)oordelende houding kon (moest) aannemen, elke keer weer. Continue reading “Geef jezelf een kans”